«لیانا شریفیان و «زهر»: از سایهی پدر تا صدای مستقل یک نسل
لیانا دقیقاً همینجا نقطهی امیدبخش ماجراست. او مسیر پدر را «تکرار» نمیکند؛ آن را ادامه میدهد—و ادامه دادن یعنی افزودنِ چیزی از جنسِ امروز، بدون زخمیکردنِ اصالت. در اجراها، حضورش یک انرژی تازه است که بهجای تزئینِ صحنه، به ساختنِ کلیتِ اجرا کمک میکند؛ همان همنفسشدن نسلها که به لیان عمق میدهد و آیندهاش را […]