کنسرت گروه موسیقی «تحریر خیال» با عنوان «ترانههای خیالانگیز» به خوانندگی فاضل جمشیدی شامگاه (پنجشنبه چهارم دی ماه) در آمفی تئاتر مؤسسه محک برگزار شد.
در این کنسرت، تصنیفهای کمتر اجراشده، آثار قدیمی و خاطرهانگیز موسیقی ایرانی بیشتر متعلق به دهه ۵۰ با تمرکز بر قطعاتی در دستگاههای ماهور و اصفهان همچون «عطر گیسو»، «سلامی به پیری»، «میزده شب»، «تنهایی»، «نگاه»، «اسیر دام»، «راز دل» و «عاشقم من» اجرا شدند.
قطعات کنسرت «ترانههای خیالانگیز» با آوازهای کوتاه میانی و نوانسهایی ظریف و اثرگذار همراه بود، در این کنسرت، آثار آهنگسازانی همچون فرهاد فخرالدینی، همایون خرم، علی تجویدی، پرویز یاحقی، حسن توکل، حسین دهلوی، حسین علیزاده، فریدن شهبازیان، ارسلان کامکار و کیوان ساکت که نقش مهمی در شکلگیری حافظه شنیداری موسیقی ایرانی داشتهاند، مرور شد.
فاضل جمشیدی در میانه کنسرت ضمن خیرمقدم به مخاطبان اظهارکرد: از اینکه در این مکان مقدس قدم بر چشم ما گذاشتید، سپاسگزاریم. این محیط، نماد همه فضیلتها و شعارهای انسانی است، بزرگان، پیامبران، شعرا، عرفا و همه در پی فضیلت بودند و همه فضلیتها در اینجا؛ موسسه محک جمع است؛ «بنازم به بزم محبت که آنجا/ گدایی به شاهی مقابل نشیند».
وی در بخش دیگری از سخنان خود در این کنسرت گفت: موسیقی ایرانی هنوز جایگاه خود را دارد، ما به کثرت و قلت اعتقادی نداریم، آواز و ترانه، بنیان معرفتی دارد، هر کسی شایسته شنیدن و حضور نیست، ما هم خوشحالیم که امشب در کنار بزرگانی هستیم که از آنان آموختیم.
جای غایت کوروس سرهنگزاده
جمشیدی در بخش پایانی کنسرت با اشاره به شاپور رحیمی افزود: این هنرمند سالها صبوری، تحمل، آرامش و کنارهگیری را پیشه کار خود کرده است، همچنان به کارش اعتقاد دارد و کلاسهای آموزشی خود را برقرار کرده است.
این خواننده بیان کرد: با این وجود، امشب ما جای یک غایبی را داریم که قرار بود در کنار شاپور رحیمی حضور داشته باشد، امشب جای بزرگمردی، عالیجناب ترانه و تصنیف ایران؛ کوروس سرهنگزاده که بسیاری از مردم دنیا هنوز خبری از او ندارند، خالی است.
وی اظهارکرد: روزی که خدمت سرهنگزاده رفتم، گفتم که استاد، سه دقیقه با شما مصاحبه کنیم تا مردم دنیا بدانند شما هستید، نپذیرفت و گفت که مردمی که یادشان رفته است، بهتر است ندانند که من هستم، هماهنگیهای لازم برای حضور سرهنگزاده در این کنسرت انجام شده بود، منتهی در آخرین لحظات کار جدی و بیماری جدی برایش پیش آمد و نتوانست در زمان مقرر در کنسرت حضور داشته باشد. امشب قرار بود که از این هنرمند پیشکسوت تجلیل شود که امکانپذیر نشد.
جمشیدی ضمن معرفی مهمانان کنسرت از جمله پروفسور داریوش فرهود پدر علم ژنتیک ایران، بیتی از اشعار فریدون مشیری با مضمون «مردمانی جان خود را بر جهان افزودهاند/ آفتاب جانشان در تار و پود جان ما» را خواند و گفت: پروفسور فرهود، انسانی خستگیناپذر و الگوی شخصیت اجتماعی در راستگویی و درستکاری است که بدون چشمداشت به بیماران کمک میکند و ما کنسرت امشب را به او تقدیم میکنیم. همچنین قطعه پایانی را به همه ایرانیان تقدیم میکنم و آرزو دارم که همه ایرانیان زیر یک سقف باشند.
سپس مخاطبان ایستاده و پروفسور فرهود را تشویق کردند.
داریوش آریانپور (تار)، علیرضا شریعتی (پیانو) و علی حکیمی (ویولن) از نوازندگان کنسرت «ترانههای خیالانگیز» بودند.
اکثر مخاطبان این کنسرت افراد بالای ۵۰ سال بودند که خاطرات موسیقایی دهههای گذشته برای آنها تداعی شد و در اجرای بعضی از قطعات با خواننده همخوانی میکردند، با این وجود، برگزاری کنسرت موسیقی سنتی و ایرانی توسط نهادهای خصوصی در این شرایط که انواع موسیقیهای نامناسب و بیمحتوا منتشر و پخش میشود، مغتنم است.
شاپور رحیمی خواننده و نوازنده عود، مدیر سابق مرکز حفظ و اشاعه موسیقی، کامبیز روشنروان موسیقیدان، آهنگساز، نوازنده، رهبر ارکستر، محمدابراهیم ذوالقدر مدرس و خواننده، بیژن بیژنی خوشنویس، خواننده، محمد موقتیان استاد دانشگاه و مولویپژوه، رضا خرم فرزند زندهیاد همایون خرم، فرهنگ جولایی تهیهکننده رادیو و گیتی خامنه مجری برنامههای کودک دهه ۶۰، آقای طاهری از خیرین محک و گروههای «نای و نی» و «همای سعادت» از مهمانان این کنسرت بودند که به همت مؤسسه فرهنگی هنری «شهنای» برگزار شد.
